CV Granna

CV ma sporo wspólnego z Ostatnią Wolą. I tu i tam to klimat robi z prostej, działającej, dość oklepanej mechaniki coś interesującego. Gdyby nie to, że właśnie zdobyłem dziecko (a nie fioletową kartę), bez ślubu, ale co tam, byłoby zupełnie nudno. Swoją drogą w tym szczególnym przypadku mechanizm usuwania kart za które zapłacić nie możemy, przerażająco przypomina jak obleśnie porewolucyjną jest nasza rzeczywistość. Ale zapomnijmy na chwilę o niemieckich filozofach wieku XIX i ich wpływie na nas. Gra się przyjemnie, zdobywamy karty. Im więcej w swoim ruchu tym lepiej. Nie opłaca się kart nie zdobywać, bo niezależnie od tego jakie one są - punkty będą tak czy siak. Gdzieś od połowy gry mamy taki tuman żetoników (a często i wszystkie 7 kości) do wykorzystania co turę, że ta dość znacznie może się wydłużyć. Ale może marudzę, bo grałem tylko w 4 osoby. Wykonanie na wysokim poziomie. Pudełko mogłoby być kilkukrotnie mniejsze. Grafiki... hmmm. Granna uparła się korzystać z grafik Piotra Sochy praktycznie w każdym swoim tytule. O ile koślawe bezprzegubowe, pozbawione urody postaci w pozostałych grach zwyczajnie mnie irytują, o tyle w CV jakoś nawet dodają uroku. Tak czy siak - polecam spróbować, bo jest to solidny tytuł euro z kostkami, posiadający zdrową dozę (czasem niezdrowego) klimatu.

Ciekawa gra rodzinna. Nadaje się zarówno do gry z dziećmi jak i ze znajomymi. Zasady szybkie do przyswojenia. Niestety brak interakcji miedzy graczami. Gra jest pasjansem, rzuca się kostkami i dopasowuje ich wyniki do symboli na kilku dostępnych kartach, po czym zabiera się kartę/karty, do której pasują nam symbole. Z uwagi, że w rozgrywce biorą prawie zawsze te same karty, kolejne rozgrywki są takie same.